Entradas

La columna catalana

Imagen

La línea

LA LÍNEA. No soy un límite, no soy una aduana;  No separo tribus ni delimito familias; no discrimino el arriba y el abajo como algunos lo hacen con el norte y el sur. Solo soy un trazo: muchos puntos con inicio y final. Divido dos áreas de diferentes colores  porque así lo ideó el cartografo en su origen. Abarco todo aquello que dibujan en mi interior: nombres de ubicaciones, mas mi historia no es la de aquel que me ha creado sino que se inicia en la gota de tinta que se vertió antes de imaginarme. Ni distingo un ser humano de otro por más que se aproxime. No entiendo de razas ni de sexos; edad, cultura, lengua o religión. Soy un trazo, sin puños que lesionan ni labios que besan tampoco. Un trazo que ni acepta a otros seres ni todo lo contrario. Un trazo, más o menos rectilineo. Un trazo por más diminuto o difícil de percibir. Un trazo como otros trazos. Uno de tantos y nunca el más importante. Así me defin...
Imagen
FAMILIA HOY. Querido Ramón, ha llamado tu ex diciendo que no puede recoger a Elisenda. Ya lo haré yo aprovechando que tengo reunión de 5ºC. Cenaremos pizza con tu padre que se hará cargo de las dos niñas. Te recuerdo que me han cambiado el turno y comienzo a las diez, hasta las cinco y media. Cuando llegues te abres un YateJalo de ésos, y haces una colada con mis uniformes. No estéis mucho rato jugando con las fieras que siempre me cuesta un mundo levantarlas para ir a la escuela. ¡Ah! Y si viene la compañera de Narciso le ruegas que no fume en la cocina, por favor.  Eres lo mejor que nos ha pasado a Carla y a mí en mi p... vida. Y no te olvides de comprar condones,no quiero sorpresas como el mes pasado. Te amo Ramón. Donde pone el ojo pone la bala.
EL JOSE Y LA MARU. El Jose me pidió matrimonio mientras me estaba echando un polvo y a todas sus propuestas les decía que sí: sí, más adentro amor; sí, así; sí, dale. Dale que toma, dale que venga, dale que vamos, dale que me voy … Y es que lo tenía muy claro desde el primer momento en que le conocí dos horas antes, en el bar que estaba a quince metros del  aparcamiento. Continuamos en el furgón de la policía que nos transportaba a la comisaría detenidos por escándalo público con alevosía y nocturnidad... Pero no paramos de practicar posturas: el molinillo de viento, el triángulo tórrido, la tortilla francesa… Las esposas en muñecas y tobillos con las que nos fijaron a la barandilla de atrás no lo hacía cómodo pero ya se sabe que el amor es imaginación. Seguimos en los calabozos de las dependencias policíales ya liberados de toda sujeción. Y si n...
Imagen
UN ACTOR PROFESIONAL. O CASI. Photo by Quin Valiente Me llamo Matías Santiago y soy actor. Lo sería de forma profesional si cobrase lo que me merezco pero, a tres euros y medio la hora, no puedo aspirar a vivir de este oficio y, con toda humildad les digo que no paran de contratarme. De hecho vengo de hacer una gira por las ciudades más principales del territorio: Madrid, Barcelona, Montmeló, Jerez… Sólo me ofrezco para trabajar en las televisiones, por supuesto. Probablemente me hayan visto en múltiples ocasiones aunque no esperen de mí mucho texto, también es verdad. Soy parco en palabras (mis personajes, queda entendido) y fugaces en apariciones. Sin ir más lejos el jueves pasado actué con la bandera de Asturias, tirando de un niño de corta edad, detrás del Belga Samalús. Deberían recordarle como el ganador de la última clásica Belbitge-Gornal-Belbitge, a este payo. Corrí unos cincuenta metros aproximadamente y, ante la moto de la organización, saludé a todos los compañ...
Imagen
AMOR SENSE CONDICIONALS. El meu drama no és tenir un drogoaddicte pedòfil que m'està apuntant ara mateix amb una navalla sinó que la meva dona no m’estima. No m’ha estimat mai. Això ho vam tenir clar el dia que em va dir que podíem iniciar una relació però que tot ho deixaria en el moment que el seu nuvi s’ho demanés, i que ella no donaria un pas per la trobada . Vaig fer investigacions sobre aquell home fins recopilar dades com edat, domicili, ofici, causa , delicte, cel.la i any en que complia la condicional. Vaig dir que sí al pacte amb l’Esther. I així han passat vint i vuit anys de les nostres vides: de festa en festa i de bingo en bingo, i el seu amor de causa en causa i de presó en presó. I ara entens que la teva vida no val res si et llepa una navalla al coll però tampoc val gaire si saps que la teva dona estima  un altre. I en aquestes estic: entre deixar-me matar o salvar la pell i tirar corrents, amb la qual cosa aquest paio es dirigiria a casa meva, cridaria a l’Es...
Imagen
TORNAR A VIURE. Ja només estava unit a la vida per un parell de tubs com  a fulles enfiladisses que li impedien caure a terra. L'últim punt del contracte, aquell que no es signa ni admet lletra petita, es desenvolupava escrupolosament: néixer, créixer, evolucionar i ... Doncs en aquests punts suspensius, i suspesos, es trobava en Marius, amb l'agreujant que no eren més punts en la seva dilatada història que un de sol. L'únic, el definitiu: el punt i final. I després del final, com comprendran, no hi ha res ni ningú. Ni altre signe, ni acotació, ni pausa, ni revers. Fins que va aconseguir obrir els ulls i enfocar, més o menys nítidament, l'element que es trobava davant de la seva còrnia; un rostre, que va distingir com el de la seva dona: la seva amiga, la seva còmplice, la seva amant, la seva excusa. Li va preguntar si estava preparat per trobar-se amb els seus, mentre li acaricià amb petons a la cara i llavis, per aquest ordre. Vull morir-me, li va respondre...